Cyberpediadoor Brain

SASE en beveiligde webgateway bij thuiswerken

Buiten kantoor kan uw webverkeer via een bedrijfsdienst lopen die gevaarlijke sites filtert. Wat u ziet en wat u doet.

Op deze pagina
  1. 1In 30 seconden
  2. 2Waar gaat het over
  3. 3Directe vragen
  4. 4Hoe het werkt
  5. 5Wat u doet
  6. 6De valkuilen
  7. 7Bronnen
  8. 8Dit artikel citeren

In 30 seconden

Waar het gebeurt
Bij thuiswerken, onderweg of op kantoor, wanneer het bedrijf een SWG of een SASE-dienst heeft ingevoerd. Een in de cloud gehoste SWG kan de internettoegang van gebruikers beveiligen, waar ze ook zijn[1].
Wat de aanvaller wil
U een phishingsite laten openen of een site die kwaadaardige software verspreidt. Adresfiltering kan bijvoorbeeld voorkomen dat nepsites worden bezocht die legitieme bedrijven nabootsen[1].
De reflex
Als een site is geblokkeerd, lees dan het weergegeven bericht, probeer de beveiliging niet te omzeilen en meld bij de IT-support een blokkade die u onterecht lijkt.
Als het al gebeurd is
Als u de instellingen van uw apparaat hebt gewijzigd om een blokkade te omzeilen, zet ze dan terug naar hun oorspronkelijke staat en waarschuw de support.

Waar gaat het over

Wanneer u vanuit huis werkt, wordt uw computer niet meer beschermd door het netwerk op kantoor. Een beveiligde webgateway (SWG, voor secure web gateway) herstelt een controlepunt: volgens Microsoft is het een oplossing die de organisatie beschermt tegen bedreigingen van het web en die dient als doorgangspunt voor al het internetverkeer, dat zij analyseert en filtert[1].

Het SASE-model (secure access service edge) gaat verder. Microsoft beschrijft het als een manier om netwerk en beveiliging te leveren via één enkele, in de cloud gehoste dienst, die onder meer beveiligde webgateways en "zero trust"-netwerktoegang combineert[2]. Voor de medewerker komt het gevolg hierop neer: een site kan worden geblokkeerd of toegestaan volgens de regels van het bedrijf, waar u ook bent.

Directe vragen

Wat is een beveiligde webgateway?

Het is een tussenschakel tussen de medewerkers en internet. Ze onderschept het verkeer naar het web en controleert of het de beveiligingsregels van de organisatie naleeft, en blokkeert vervolgens schadelijke inhoud en niet-toegestane toegang[1]. Ze behandelt het uitgaande verkeer, dat u naar sites verstuurt, terwijl een firewall de perimeter van het netwerk beschermt[1].

Wat is SASE?

SASE brengt netwerk- en beveiligingsfuncties samen in één cloudservice. Microsoft noemt onder de onderdelen de beveiligde webgateway, de broker voor toegang tot cloudtoepassingen (CASB), firewall als dienst en zero trust-netwerktoegang (ZTNA)[2]. De SSE (security service edge) is de subset van SASE die alleen de beveiligingsfuncties bevat[2].

Loopt mijn verkeer echt via het bedrijf?

Voor zijn oplossing geeft Microsoft aan dat webfiltering gebruikers en hun apparaten beschermt, of ze nu op afstand werken of zich in het netwerk van het bedrijf bevinden. Bij een niet-versleutelde HTTP-site baseert de dienst zich op het volledige adres; bij een HTTPS-site baseert ze zich op de naam van de server (SNI)[3]. Het Britse NCSC schat in dat het laten lopen van al het internetverkeer via een centrale dienst slechts een beperkt extra beveiligingsvoordeel kan opleveren, omdat de meeste moderne diensten al TLS gebruiken, en dat dit niet de standaardkeuze mag zijn[4].

Vervangt SASE het VPN?

Niet automatisch. Het NCSC waarschuwt voor het vervangen van het VPN door een SASE- of SSE-dienst die het toegangsmodel ongewijzigd laat: de gebruiker authenticeert zich bij het verbinden en krijgt vervolgens brede toegang tot het netwerk. Als een account is gecompromitteerd, kan de aanvaller die toegang erven, en de situatie verschilt nauwelijks van die bij een klassiek netwerk[4]. CISA, samen met de FBI en agentschappen uit Nieuw-Zeeland en Canada, beveelt echter aan zich te richten op oplossingen als zero trust, SSE en SASE, die meer zicht geven op de activiteit van het netwerk[5]. De ANSSI preciseert dat het zero trust-model in geen geval mag worden gezien als een vervanging van een perimeterverdediging[6].

Wat ziet men wanneer een site is geblokkeerd?

Dat verschilt. Het NCSC beschrijft drie gevallen voor filtering via beschermende DNS: een blokkeerpagina die uitlegt dat het domein is geblokkeerd (de browser kan dan een certificaatfout tonen), een doorverwijzing naar een server die een aangepast antwoord geeft, of een antwoord "domein bestaat niet" dat een foutpagina toont en niet zegt dat de blokkade van de dienst komt[7].

Hoe het werkt

De gateway past drie mechanismen toe die Microsoft beschrijft. Ze onderschept het verkeer en vergelijkt het met de regels van de organisatie. Ze inspecteert de inhoud, bijvoorbeeld met een antimalwarescan en een afgeschermde omgeving waarin verdachte bestanden worden geïsoleerd. Ten slotte past ze de regels van het bedrijf toe, bijvoorbeeld het verbod om bepaalde sites te openen[1]. Ze kan ook de bruikbare webtoepassingen beperken tot de goedgekeurde[1].

Het filteren op adres berust op lijsten van domeinen die moeten worden geblokkeerd. Bij beschermende DNS komen die lijsten uit bronnen van dreigingsinformatie, en het bedrijf kan een toelatingslijst bijhouden die voorrang heeft op de blokkeerlijst, zodat nuttige diensten niet onbereikbaar worden[7]. Bij Microsoft worden filterregels gegroepeerd in beveiligingsprofielen, die op hun beurt gekoppeld zijn aan regels voor voorwaardelijke toegang per gebruiker. De regels worden in volgorde van prioriteit verwerkt, en een basisprofiel geldt voor al het verkeer als regel van laatste redmiddel[3].

Voor apparaten buiten kantoor kan een dienst voor beschermende DNS een kleine clientsoftware aanbieden die op het apparaat moet worden geïnstalleerd, zodat het altijd de resolver van de dienst bevraagt[7]. Het NIST noemt SASE als voorbeeld van een zich ontwikkelende infrastructuur voor een netwerk over grote afstanden (WAN) die een complete set beveiligingsdiensten levert[8].

Wat u doet

  • Lees de blokkeerpagina helemaal: ze kan een uitleg bevatten en informatie over de dienst die de site heeft geblokkeerd[7].
  • Verander de DNS-resolver van uw apparaat niet en wijzig de instellingen van uw browser niet om het filter te ontwijken. Een bedrijf kan DNS-verzoeken blokkeren die niet via zijn resolver lopen, en versleutelde DNS (DoH) uitschakelen of via die resolver laten lopen[7].
  • Als een site die u nodig hebt is geblokkeerd, schrijf dan naar de IT-support en vermeld de betrokken site. Het NCSC beveelt bedrijven aan te voorzien in duidelijke procedures om die toegangsproblemen snel op te lossen en de support het nodige zicht te geven om een blokkade door de regels te diagnosticeren[4].
  • Weet dat het IT-team de regels kan aanpassen. Microsoft noemt het regelmatig bijstellen van het beleid en het toestaan van vertrouwde sites onder de middelen om valse positieven te verminderen[1]. Het NCSC geeft aan dat beheerders domeinen vanuit een interface aan de toelatingslijst moeten kunnen toevoegen[7].

De valkuilen

  • Een foutpagina zonder uitleg. Bij een antwoord "domein bestaat niet" weet u niet dat de filterdienst de site heeft geblokkeerd[7]. Als een bekende site helemaal niet opent, meld dat dan bij de support.
  • Een onterechte blokkade. De ANSSI merkt op dat zero trust-toegangsregels complex zijn om te definiëren en een legitieme toegang ten onrechte kunnen blokkeren[6]. Microsoft schrijft van zijn kant dat ten onrechte gesignaleerd verkeer het werk kan verstoren[1].
  • Een vals gevoel van veiligheid. Volgens het NCSC levert een product op zichzelf geen zero trust, dat een architectuurbenadering is[4]. Een filterdienst ontslaat u er niet van waakzaam te zijn bij een verdacht bericht of een verdachte link.
  • Een inspectie van versleuteld verkeer. Sommige gateways inspecteren versleuteld verkeer[1]. Het NCSC preciseert dat de organisatie, waar die inspectie wordt ingezet, groot vertrouwen stelt in het onderdeel dat die uitvoert en in de organisatie die het beheert, en dat ze, wanneer ze nodig is, zou moeten gebeuren op een bewuste en transparante manier[4].
  • Verzoeken die zichtbaar zijn voor de dienst. Een dienst voor beschermende DNS ziet alle DNS-verzoeken die vanaf het netwerk worden gedaan[7]. U kunt uw IT-team vragen welke gegevens worden bewaard.

Bronnen

  1. Microsoft, “What is a secure web gateway (SWG)?”. https://www.microsoft.com/en-us/security/business/security-101/what-is-secure-web-gateway-swg (geraadpleegd op 14 november 2026)
  2. Microsoft, “What is secure access service edge (SASE)?”. https://www.microsoft.com/en-us/security/business/security-101/what-is-sase (geraadpleegd op 14 november 2026)
  3. Microsoft, “Learn about Microsoft Entra Internet Access for all apps”. https://learn.microsoft.com/en-us/entra/global-secure-access/concept-internet-access (geraadpleegd op 14 november 2026)
  4. NCSC (Royaume-Uni), “Zero Trust Network Access (ZTNA)”. https://www.ncsc.gov.uk/sites/default/files/2026-05/NCSC-Zero-Trust-Network-Access-(ZTNA)_0.pdf (geraadpleegd op 14 november 2026)
  5. CISA, “Modern Approaches to Network Access Security”, 18 juni 2024. https://www.cisa.gov/resources-tools/resources/modern-approaches-network-access-security (geraadpleegd op 14 november 2026)
  6. ANSSI, “Modèle Zero Trust”, 20 juni 2025. https://messervices.cyber.gouv.fr/documents-guides/anssi-fondamentaux-zero-trust-v1.0.pdf (geraadpleegd op 14 november 2026)
  7. NCSC (Royaume-Uni), “Protective DNS for the private sector”, 9 juni 2021. https://www.ncsc.gov.uk/guidance/protective-dns-for-private-sector (geraadpleegd op 14 november 2026)
  8. NIST, “Guide to a Secure Enterprise Network Landscape”, 10 november 2022. https://nvlpubs.nist.gov/nistpubs/SpecialPublications/NIST.SP.800-215.pdf (geraadpleegd op 14 november 2026)