Cyberpediaod Brain

SASE i bezpieczna brama webowa w pracy zdalnej

Poza biurem Pana/Pani ruch webowy może przechodzić przez usługę firmy, która filtruje niebezpieczne strony. Co widać i co robić.

Na tej stronie
  1. 1W 30 sekund
  2. 2O co chodzi
  3. 3Pytania wprost
  4. 4Jak to działa
  5. 5Co robić
  6. 6Pułapki
  7. 7Źródła
  8. 8Zacytuj ten artykuł

W 30 sekund

Gdzie to się zdarza
Podczas pracy zdalnej, w podróży lub w biurze, gdy firma wdrożyła SWG lub usługę SASE. SWG hostowana w chmurze może zabezpieczać użytkownikom dostęp do internetu, gdziekolwiek się znajdują[1].
Czego chce atakujący
Skłonić Pana/Panią do otwarcia strony phishingowej lub strony, która rozpowszechnia złośliwe oprogramowanie. Filtrowanie adresów może na przykład uniemożliwić odwiedzenie fałszywych stron, które podszywają się pod legalne firmy[1].
Odruch
Gdy strona jest zablokowana, przeczytać wyświetlony komunikat, nie próbować obchodzić zabezpieczenia i zgłosić do wsparcia IT blokadę, która wydaje się nieuzasadniona.
Jeśli już się stało
W razie zmiany ustawień swojego urządzenia w celu obejścia blokady należy przywrócić je do stanu pierwotnego i powiadomić wsparcie.

O co chodzi

Podczas pracy z domu Pana/Pani komputer nie jest już chroniony przez sieć biurową. Bezpieczna brama webowa (SWG, od secure web gateway) przywraca punkt kontroli: według Microsoftu jest to rozwiązanie, które chroni organizację przed zagrożeniami pochodzącymi z internetu i służy jako punkt przejścia dla całego ruchu internetowego, który analizuje i filtruje[1].

Model SASE (secure access service edge) idzie dalej. Microsoft opisuje go jako sposób dostarczania sieci i zabezpieczeń w ramach jednej usługi hostowanej w chmurze, która łączy m.in. bezpieczne bramy webowe i dostęp sieciowy „zero trust”[2]. Dla pracownika wynika z tego jedno: strona może zostać zablokowana lub dopuszczona zgodnie z regułami firmy, gdziekolwiek Pan/Pani się znajduje.

Pytania wprost

Czym jest bezpieczna brama webowa?

To pośrednik między pracownikami a internetem. Przechwytuje ruch kierowany do sieci i sprawdza, czy spełnia on reguły bezpieczeństwa organizacji, a następnie blokuje szkodliwe treści i nieautoryzowany dostęp[1]. Zajmuje się ruchem wychodzącym, czyli tym, który Pan/Pani wysyła do stron, podczas gdy zapora sieciowa chroni obwód sieci[1].

Czym jest SASE?

SASE łączy w jednej usłudze chmurowej funkcje sieciowe i funkcje bezpieczeństwa. Microsoft wymienia wśród jego składników bezpieczną bramę webową, brokera dostępu do aplikacji chmurowych (CASB), zaporę sieciową jako usługę i dostęp sieciowy zero trust (ZTNA)[2]. SSE (security service edge) to podzbiór SASE, który zawiera wyłącznie funkcje bezpieczeństwa[2].

Czy mój ruch naprawdę przechodzi przez firmę?

W odniesieniu do swojego rozwiązania Microsoft wskazuje, że filtrowanie webowe chroni użytkowników i ich urządzenia, zarówno zdalne, jak i znajdujące się w sieci firmy. W przypadku strony w niezaszyfrowanym HTTP usługa opiera się na pełnym adresie, a w przypadku strony w HTTPS na nazwie serwera (SNI)[3]. Brytyjskie NCSC uważa, że przekierowanie całego ruchu internetowego przez usługę centralną może przynieść tylko ograniczoną dodatkową korzyść dla bezpieczeństwa, ponieważ większość nowoczesnych usług korzysta już z TLS, i że nie powinien to być wybór domyślny[4].

Czy SASE zastępuje VPN?

Nie automatycznie. NCSC ostrzega przed zastąpieniem VPN usługą SASE lub SSE, które pozostawiłoby model dostępu bez zmian: użytkownik uwierzytelnia się przy połączeniu, a następnie uzyskuje szeroki dostęp do sieci. Jeśli konto zostanie skompromitowane, atakujący może odziedziczyć ten dostęp, a sytuacja niewiele różni się od sieci klasycznej[4]. CISA wraz z FBI oraz agencjami nowozelandzkimi i kanadyjskimi zaleca jednak kierowanie się ku rozwiązaniom takim jak zero trust, SSE i SASE, które dają większą widoczność aktywności w sieci[5]. ANSSI zaznacza, że model zero trust w żadnym wypadku nie powinien być postrzegany jako zastąpienie obrony obwodowej[6].

Co widać, gdy strona jest zablokowana?

To zależy. NCSC opisuje trzy przypadki filtrowania za pomocą ochronnego DNS: strona blokady, która wyjaśnia, że domena jest zablokowana (przeglądarka może wówczas wyświetlić błąd certyfikatu), przekierowanie na serwer, który udziela odpowiedzi dostosowanej, albo odpowiedź „domena nie istnieje”, która wyświetla stronę błędu i nie informuje, że blokada pochodzi z usługi[7].

Jak to działa

Brama stosuje trzy mechanizmy opisane przez Microsoft. Przechwytuje ruch i porównuje go z regułami organizacji. Sprawdza zawartość, na przykład za pomocą analizy antymalware i środowiska izolowanego, w którym izoluje się podejrzane pliki. Wreszcie stosuje reguły firmy, na przykład zakaz wchodzenia na niektóre strony[1]. Może też ograniczać używane aplikacje webowe do zatwierdzonych[1].

Filtrowanie według adresu opiera się na listach domen do zablokowania. W przypadku ochronnego DNS listy te pochodzą ze źródeł informacji o zagrożeniach, a firma może prowadzić listę dozwolonych, która ma pierwszeństwo przed listą blokowania, aby przydatne usługi nie stały się niedostępne[7]. U Microsoftu reguły filtrowania są zgrupowane w profile bezpieczeństwa, powiązane z kolei z regułami dostępu warunkowego właściwymi dla każdego użytkownika. Reguły są przetwarzane według priorytetu, a profil podstawowy obejmuje cały ruch jako reguła ostatniej szansy[3].

W przypadku urządzeń poza biurem usługa ochronnego DNS może proponować niewielkie oprogramowanie klienckie do zainstalowania na urządzeniu, tak aby zawsze odpytywało ono resolver usługi[7]. NIST podaje SASE jako przykład rozwijającej się infrastruktury sieci rozległej (WAN), która dostarcza pełny zestaw usług bezpieczeństwa[8].

Co robić

  • Przeczytać stronę blokady do końca: może zawierać wyjaśnienie i informacje o usłudze, która zablokowała stronę[7].
  • Nie zmieniać resolvera DNS swojego urządzenia i nie modyfikować ustawień przeglądarki, aby ominąć filtr. Firma może blokować zapytania DNS, które nie przechodzą przez jej resolver, oraz wyłączyć szyfrowany DNS (DoH) lub kierować go przez ten resolver[7].
  • Jeśli potrzebna strona jest zablokowana, napisać do wsparcia IT, wskazując daną stronę. NCSC zaleca firmom przewidzieć jasne procedury szybkiego rozwiązywania takich problemów z dostępem i zapewnić wsparciu widoczność niezbędną do zdiagnozowania blokady wynikającej z reguł[4].
  • Warto wiedzieć, że zespół IT może dostosować reguły. Microsoft wymienia regularne dostrajanie polityk i dopuszczanie zaufanych stron wśród sposobów ograniczania fałszywych alarmów[1]. NCSC wskazuje, że administratorzy powinni móc dodawać domeny do listy dozwolonych z poziomu interfejsu[7].

Pułapki

  • Strona błędu bez wyjaśnienia. Przy odpowiedzi „domena nie istnieje” nie będzie wiadomo, że usługa filtrowania zablokowała stronę[7]. Jeśli znana strona nie otwiera się w ogóle, należy zgłosić to do wsparcia IT.
  • Blokada niesłuszna. ANSSI zauważa, że reguły dostępu zero trust są złożone do zdefiniowania i mogą niesłusznie zablokować uprawniony dostęp[6]. Microsoft pisze ze swojej strony, że ruch błędnie oznaczony może zakłócać pracę[1].
  • Fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Według NCSC sam produkt nie zapewnia zero trust, które jest podejściem architektonicznym[4]. Usługa filtrowania nie zwalnia z czujności wobec podejrzanej wiadomości lub podejrzanego linku.
  • Inspekcja ruchu szyfrowanego. Niektóre bramy sprawdzają ruch szyfrowany[1]. NCSC wyjaśnia, że tam, gdzie taka inspekcja jest wdrożona, organizacja obdarza dużym zaufaniem komponent, który ją przeprowadza, oraz organizację, która go obsługuje, a gdy jest konieczna, powinna odbywać się w sposób świadomy i przejrzysty[4].
  • Zapytania widoczne dla usługi. Usługa ochronnego DNS widzi wszystkie zapytania DNS wykonywane z sieci[7]. Można zapytać swój zespół IT, jakie dane są przechowywane.

Źródła

  1. Microsoft, „What is a secure web gateway (SWG)?”. https://www.microsoft.com/en-us/security/business/security-101/what-is-secure-web-gateway-swg (dostęp 14 listopada 2026)
  2. Microsoft, „What is secure access service edge (SASE)?”. https://www.microsoft.com/en-us/security/business/security-101/what-is-sase (dostęp 14 listopada 2026)
  3. Microsoft, „Learn about Microsoft Entra Internet Access for all apps”. https://learn.microsoft.com/en-us/entra/global-secure-access/concept-internet-access (dostęp 14 listopada 2026)
  4. NCSC (Royaume-Uni), „Zero Trust Network Access (ZTNA)”. https://www.ncsc.gov.uk/sites/default/files/2026-05/NCSC-Zero-Trust-Network-Access-(ZTNA)_0.pdf (dostęp 14 listopada 2026)
  5. CISA, „Modern Approaches to Network Access Security”, 18 czerwca 2024. https://www.cisa.gov/resources-tools/resources/modern-approaches-network-access-security (dostęp 14 listopada 2026)
  6. ANSSI, „Modèle Zero Trust”, 20 czerwca 2025. https://messervices.cyber.gouv.fr/documents-guides/anssi-fondamentaux-zero-trust-v1.0.pdf (dostęp 14 listopada 2026)
  7. NCSC (Royaume-Uni), „Protective DNS for the private sector”, 9 czerwca 2021. https://www.ncsc.gov.uk/guidance/protective-dns-for-private-sector (dostęp 14 listopada 2026)
  8. NIST, „Guide to a Secure Enterprise Network Landscape”, 10 listopada 2022. https://nvlpubs.nist.gov/nistpubs/SpecialPublications/NIST.SP.800-215.pdf (dostęp 14 listopada 2026)