Cyberpediaod Brain

Luki w Bluetooth: BlueBorne, BIAS i KNOB

Co badacze wykazali w Bluetooth na przykładzie BlueBorne, BIAS i Stealtooth, ujawnionych luk, oraz działania, które ograniczają ryzyko.

Na tej stronie
  1. 1W 30 sekund
  2. 2O co chodzi
  3. 3Pytania wprost
  4. 4W skórze atakującego
  5. 5Co widać na ekranie
  6. 6Pod maską
  7. 7Analizy incydentów
  8. 8Źródła
  9. 9Zacytuj ten artykuł

W 30 sekund

Gdzie to się zdarza
W niezałatanych telefonach, komputerach i podłączonych urządzeniach[1] oraz w urządzeniach audio, które parują się automatycznie[3].
Czego chce atakujący
Przejąć kontrolę nad urządzeniem[1], podszyć się pod urządzenie już powiązane[2] albo przejąć proces parowania urządzenia audio[3].
Odruch
Instalować aktualizacje[2], wyłączać Bluetooth, gdy nie jest używany, i wiązać tylko zarządzane urządzenia peryferyjne, tak jak NCSC zaleca organizacjom[4].

O co chodzi

Bluetooth łączy bezprzewodowo słuchawki, klawiaturę, telefon lub samochód. Kilka luk ujawnionych od 2017 roku pokazuje, że osoba znajdująca się w zasięgu radiowym może z nich skorzystać. Chodzi o luki opisane przez organ publiczny i przez badaczy, a nie o ataki stwierdzone u ofiar.

CISA[1] opublikowała alert dotyczący BlueBorne, zbioru luk w Bluetooth, które potencjalnie dotyczą milionów niezałatanych telefonów, komputerów i podłączonych urządzeń. Naukowcy opisali następnie ataki BIAS[2], a inni badacze atak Stealtooth na urządzenia audio[3].

Pytania wprost

Czy atakujący może przejąć kontrolę nad urządzeniem przez Bluetooth?

CISA[1] pisze, że zdalny atakujący mógłby wykorzystać kilka luk BlueBorne, aby przejąć kontrolę nad urządzeniami, których to dotyczy. Dzięki BIAS atakujący może przejąć kontrolę nad drugim urządzeniem lub wykraść z niego wrażliwe dane[2]. NCSC (Wielka Brytania)[4] zauważa, że interfejsy bezprzewodowe, takie jak Bluetooth, mogą umożliwiać atakującym nieuwierzytelniony dostęp do urządzeń, a możliwe skutki to utrata danych lub wykonanie złośliwego kodu.

Czy moje urządzenie jest podatne na BIAS?

Badacze ujawnili atak branży w grudniu 2019 roku. Ich zdaniem urządzenie, które nie zostało zaktualizowane po grudniu 2019, jest prawdopodobnie podatne, a urządzenie zaktualizowane później może być załatane[2]. Przetestowali 30 urządzeń i wszystkie były podatne[2].

Dlaczego automatyczne parowanie jest problemem?

Autorzy Stealtooth[3] wyjaśniają, że wiele dostępnych w sprzedaży urządzeń Bluetooth stosuje funkcje automatycznego parowania dla wygody użytkownika, co tworzy dotąd niezbadaną powierzchnię ataku. Urządzenia audio przechodzą automatycznie w tryb parowania w pewnych warunkach, a atakujący z tego korzysta[3].

Jaki jest związek między BIAS i KNOB?

Badacze, którzy stoją za BIAS, wcześniej znaleźli i ujawnili atak KNOB (Key Negotiation of Bluetooth) w sierpniu 2019 roku[2]. Uważają, że użycie BIAS i KNOB razem mogłoby mieć poważne skutki, i opisują to połączenie jako nowe i silne[2]. Na przykład atakujący może podszyć się pod odbiorcę wrażliwego pliku i odzyskać jego zawartość w postaci jawnej albo podszyć się pod urządzenie, które odblokowuje, i wysyłać zaszyfrowane polecenia[2].

Co NCSC zaleca organizacjom?

NCSC[4] zaleca wyłączanie bezprzewodowych interfejsów krótkiego zasięgu, takich jak Bluetooth, gdy nie są potrzebne. W przeciwnym razie zaleca zakazanie parowania nowych urządzeń peryferyjnych albo dopuszczenie tylko urządzeń zarządzanych[4]. Parowanie urządzeń peryferyjnych niewiarygodnych lub niezarządzanych może prowadzić do wyprowadzenia danych poza kontrolę organizacji[4]. NIST[5] publikuje ze swojej strony przewodnik po bezpieczeństwie Bluetooth, który zawiera zalecenia dla organizacji dotyczące zabezpieczania tej technologii, i przygotował na jego podstawie biuletyn podsumowujący w lipcu 2017 roku[6].

W skórze atakującego

W przypadku BlueBorne CISA[1] opisuje zdalnego atakującego, który wykorzystuje kilka luk, aby przejąć kontrolę nad urządzeniem. Urządzenia, o które chodzi, to te, które nie są załatane[1].

W przypadku BIAS atakujący naśladuje urządzenie, które wcześniej zostało powiązane z innym, nie znając klucza długoterminowego wygenerowanego podczas parowania[2]. Gdy tożsamość zostanie podszyta, może przejąć kontrolę nad drugim urządzeniem lub wykraść z niego wrażliwe dane[2].

W przypadku Stealtooth atakujący przejmuje proces parowania tak, że użytkownik tego nie zauważa, i bez specjalistycznego narzędzia[3]. Autorzy zauważają, że ich realizacja wymaga tylko powszechnie dostępnego sprzętu i wolnego oprogramowania, co obniża próg wejścia[3].

Co widać na ekranie

Nic, w przypadku Stealtooth: badacze opisują całkowicie ciche nadpisanie klucza powiązania urządzenia, uzyskany bez wiedzy użytkownika[3]. Wśród proponowanych przez nich zabezpieczeń jest lepsze informowanie użytkownika za pomocą powiadomień[3].

Pod maskąZespoły IT

Gdy dwa urządzenia się parują, generują klucz długoterminowy, który je łączy. Przy każdym bezpiecznym połączeniu z tego klucza i innych jawnych elementów wyprowadzany jest inny klucz sesji[2].

BIAS wykorzystuje wady specyfikacji Bluetooth Classic: brak ochrony integralności, szyfrowania i wzajemnego uwierzytelniania[2]. Ponieważ wady pochodzą ze specyfikacji, każde urządzenie zgodne ze standardem można według badaczy uznać za podatne[2]. Te ataki są pierwszymi, które omijają procedury uwierzytelniania Bluetooth podczas nawiązywania bezpiecznego połączenia[2]. Bluetooth SIG, organizacja nadzorująca standardy Bluetooth, uznała lukę[2].

Stealtooth nadużywa nieznanych dotąd luk w funkcjach automatycznego parowania, aby po cichu nadpisać klucz powiązania urządzenia[3]. Wariant, nazwany MitM Stealtooth, łączy to nadużycie z technikami związanymi z trybem oszczędzania energii, aby przeprowadzać ataki typu „człowiek pośrodku”[3].

NCSC[4] dodaje, że krótkozasięgowe protokoły bezprzewodowe mogą nie obsługiwać silnego szyfrowania, a wiele urządzeń nadal akceptuje starsze wersje protokołu, jeśli urządzenie peryferyjne o to poprosi. Może to prowadzić do utraty danych, na przykład do przechwycenia znaków wpisywanych na klawiaturze bezprzewodowej[4].

Analizy incydentówPrawdziwe przypadki

BlueBorne, alert CISA, 12 września 2017 roku

Alert CISA[1], którego ostatnia rewizja nosi datę 12 września 2017 roku, przedstawia BlueBorne jako zbiór luk w Bluetooth. Dotyczą one potencjalnie milionów niezałatanych telefonów, komputerów i podłączonych urządzeń[1]. Zdalny atakujący mógłby wykorzystać kilka z nich, aby przejąć kontrolę nad urządzeniami, których to dotyczy[1]. Alert odsyła do noty o podatności VU#240311[1].

BIAS, 19 maja 2020 roku

19 maja 2020 roku ESET[2] przekazuje odkrycie Daniele Antonioliego, Kaspera Rasmussena i Nilsa Ole Tippenhauera. Badacze przeprowadzili ataki BIAS na ponad 28 układów Bluetooth, atakując 30 urządzeń, z układami firm Cypress, Qualcomm, Apple, Intel, Samsung i CSR: wszystkie były podatne[2]. Skontaktowali się z Bluetooth SIG w ramach odpowiedzialnego ujawnienia[2].

Stealtooth, lipiec 2025 roku

1 lipca 2025 roku badacze złożyli w arXiv artykuł opisujący Stealtooth[3]. Ocenili ataki na 10 dostępnych w sprzedaży urządzeniach Bluetooth dużych producentów i stwierdzają, że luki są powszechne, we wszystkich typach urządzeń i u wszystkich producentów[3]. Ujawnili swoje wyniki zainteresowanym producentom, a kilku z nich opublikowało już poprawki[3].

Źródła

  1. CISA, „BlueBorne Bluetooth Vulnerabilities”. https://www.cisa.gov/news-events/alerts/2017/09/12/blueborne-bluetooth-vulnerabilities (dostęp 14 listopada 2026)
  2. ESET, „Bluetooth flaw exposes countless devices to BIAS attacks”, 19 maja 2020. https://www.welivesecurity.com/2020/05/19/bluetooth-flaw-exposes-countless-devices-bias-attacks/ (dostęp 14 listopada 2026)
  3. arXiv, „Stealtooth: Breaking Bluetooth Security Abusing Silent Automatic Pairing”, 1 lipca 2025. https://arxiv.org/abs/2507.00847 (dostęp 14 listopada 2026)
  4. NCSC (Royaume-Uni), „Using peripherals securely”, 29 czerwca 2021. https://www.ncsc.gov.uk/collection/device-security-guidance/policies-and-settings/using-peripherals-securely (dostęp 14 listopada 2026)
  5. NIST, „Guide to Bluetooth Security”, 19 stycznia 2022. https://www.nist.gov/publications/guide-bluetooth-security-2 (dostęp 14 listopada 2026)
  6. NIST, „Updated NIST Guidance for Bluetooth Security”, 25 lipca 2017. https://csrc.nist.gov/pubs/itlb/2017/07/updated-nist-guidance-for-bluetooth-security/final (dostęp 14 listopada 2026)