Cyberpediaod Brain

JSON Web Token (JWT)

JWT to poświadczenie, które aplikacja wydaje po zalogowaniu. Co sprawdza jego podpis, jakie są pułapki i jak postępować.

Na tej stronie
  1. 1W 30 sekund
  2. 2O co chodzi
  3. 3Pytania wprost
  4. 4Jak to działa
  5. 5Co należy robić
  6. 6Pułapki
  7. 7Źródła
  8. 8Zacytuj ten artykuł

W 30 sekund

Gdzie to się zdarza
W platformie tożsamości Microsoft, która uwierzytelnia użytkowników i dostarcza tokeny dostępu, odświeżania i tożsamości[1].
Czego chce atakujący
Ukraść ważny token, by działać z uprawnieniami jego właściciela, bez znajomości hasła[2].
Odruch
Nigdy nie wysyłać ani nie publikować tokenu ani adresu, który go zawiera, wylogowywać się po zakończeniu pracy i zgłaszać każde nietypowe zachowanie.
Jeśli już się stało
Wylogować się, a następnie powiadomić dział IT. OWASP przypomina, że usunięcie ciasteczka nie wystarcza: „deleting a cookie alone does not invalidate a stolen copy of the session ID”, a unieważnienie po stronie serwera jest konieczne[6].

O co chodzi

Po zalogowaniu do aplikacji firmowej otrzymuje Pan/Pani od niej cyfrowe poświadczenie, które przeglądarka lub aplikacja przedstawia następnie przy każdym żądaniu. W Microsoft poświadczenie to ma postać JSON Web Token, czyli JWT, zawierającego „claims”, czyli oświadczenia o użytkowniku lub aplikacji[1].

JWT można zdekodować, na przykład za pomocą witryny jwt.ms, a jego podpis służy do sprawdzenia autentyczności tokenu[3]. Ta fiszka opisuje postępowanie pracownika i osoby odpowiedzialnej za system.

Pytania wprost

Czym jest JWT?

JWT składa się z trzech segmentów oddzielonych kropką: nagłówka, treści i podpisu[3]. Treść zawiera claims. Podpis służy do oceny autentyczności tokenu[3].

Czy podpis uniemożliwia odczytanie tokenu?

Podpis służy do sprawdzenia autentyczności tokenu. Microsoft wskazuje, że programiści mogą zdekodować JWT za pomocą witryny takiej jak jwt.ms, w celu walidacji i debugowania[3]. Token jest wrażliwy i stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa, jeśli jest nieprawidłowo obsługiwany[3].

Czy skradziony token naprawdę pozwala działać w moim imieniu?

Tak. MITRE opisuje przeciwników, którzy używają skradzionych tokenów dostępu, by obejść zwykły proces uwierzytelniania i uzyskać dostęp do kont, informacji lub usług. Tokeny te są używane zamiast danych logowania[2].

Czy skradziony token długo pozostaje ważny?

To zależy od jego czasu życia. W przypadku tokenów dostępu Microsoft domyślny czas życia to losowa wartość z przedziału od 60 do 90 minut, średnio 75 minut[3]. Dzierżawy bez dostępu warunkowego mają domyślny czas życia dwóch godzin dla klientów takich jak Microsoft Teams i Microsoft 365[3]. MITRE zauważa jednak, że przeciwnik może czasem ukraść także token odświeżania, który pozwala mu uzyskiwać nowe tokeny dostępu bez angażowania użytkownika[4].

Jak to działa

Serwer autoryzacji podpisuje token kluczem prywatnym i publikuje odpowiadający mu klucz publiczny. Aby zweryfikować token, aplikacja sprawdza podpis tym kluczem publicznym[1]. Nagłówek JWT wskazuje algorytm podpisu (claim alg) i klucz publiczny, którego należy użyć (claim kid)[3]. Microsoft Entra ID wydaje tokeny podpisane standardowymi algorytmami asymetrycznymi, takimi jak RS256[3].

Token dostępu jest przekazywany do API jako token „bearer” w nagłówku Authorization[1]. Ponieważ tokeny są ważne przez ograniczony czas, serwer często dostarcza parę: token dostępu i token odświeżania, który służy do odnowienia pierwszego, gdy zbliża się jego wygaśnięcie[1]. Token odświeżania daje nowy token dostępu tylko wtedy, gdy użytkownik nadal ma uprawnienia[1].

W przypadku OpenID Connect ID Token jest podpisanym JWT, który pozwala aplikacji zweryfikować tożsamość użytkownika[5].

Droga JWT po zalogowaniu Linia drogi Pana/Pani w czterech ponumerowanych stacjach: zalogowanie do aplikacji firmowej, wydany token, przedstawiony token, zweryfikowany podpis. Token jest przekazywany jako token „bearer” w nagłówku Authorization, a klucz publiczny publikuje serwer autoryzacji. Pod spodem dwie szare ramki: trzy segmenty JWT oraz token odświeżania. 1 2 3 4 Token „bearer” przekazywany do API, nagłówek Authorization Klucz publiczny publikowany przez serwer autoryzacji Zalogowanie do aplikacji firmowej Token wydany cyfrowe poświadczenie podpisane przez serwer autoryzacji Token przedstawiony przy każdym żądaniu Podpis zweryfikowany przez aplikację, która otrzymuje token Trzy segmenty nagłówek, treść i podpis, który służy do oceny autentyczności tokenu Token odświeżania służy do odnowienia tokenu dostępu, gdy zbliża się jego wygaśnięcie
Droga JWT po zalogowaniu Linia drogi Pana/Pani w czterech ponumerowanych stacjach: zalogowanie do aplikacji firmowej, wydany token, przedstawiony token, zweryfikowany podpis. Token jest przekazywany jako token „bearer” w nagłówku Authorization, a klucz publiczny publikuje serwer autoryzacji. Pod spodem dwie szare ramki: trzy segmenty JWT oraz token odświeżania. 1 2 3 4 Zalogowanie do aplikacji firmowej Token wydany cyfrowe poświadczenie podpisane przez serwer autoryzacji Token „bearer” przekazywany do API, nagłówek Authorization Token przedstawiony przy każdym żądaniu Klucz publiczny publikowany przez serwer autoryzacji Podpis zweryfikowany przez aplikację, która otrzymuje token Trzy segmenty nagłówek, treść i podpis, który służy do oceny autentyczności tokenu Token odświeżania służy do odnowienia tokenu dostępu, gdy zbliża się jego wygaśnięcie

niebieski: Ty i Twoje daneszary: usługa, strona trzecia lub niewystarczający środek

Schemat 1. Po zalogowaniu aplikacja wydaje Panu/Pani cyfrowe poświadczenie, które przeglądarka lub aplikacja przedstawia przy każdym żądaniu; serwer autoryzacji podpisuje je, a aplikacja, która je otrzymuje, sprawdza podpis kluczem publicznym.

Co należy robić

Jako pracownik:

  • Proszę nigdy nie wysyłać tokenu ani adresu internetowego, który go zawiera, w wiadomości, zgłoszeniu ani na forum. Identyfikatory sesji umieszczone w adresie mogą trafić do linków, dzienników, historii przeglądarki, zakładek, nagłówka Referer lub wyszukiwarek[6].
  • Proszę się wylogować po zakończeniu pracy. Aplikacja powinna oferować widoczny i dostępny przycisk wylogowania, aby użytkownik mógł zamknąć sesję w dowolnej chwili[6].
  • Proszę nie polegać na zamknięciu przeglądarki: nie pozwala ono niezawodnie wymusić wylogowania, zwłaszcza na urządzeniach mobilnych[6].
  • Proszę zgłaszać nietypowe zachowanie (nieoczekiwane wylogowania, czynności, których Pan/Pani nie wykonał(a), prośba o autoryzację nieznanej aplikacji). MITRE opisuje atakujących, którzy doprowadzają do przyznania dostępu złośliwej aplikacji, wysyłając ukierunkowany link phishingowy[4].

Jako osoba odpowiedzialna, do wymagania od zespołów i dostawców:

  • Walidacji podpisu i wystawcy przez aplikację, która otrzymuje token, z wartościami opublikowanymi w dokumencie wykrywania OpenID[3].
  • Kontroli odbiorcy: API powinno akceptować tylko tokeny, w których claim aud mu odpowiada. Przyjęcie tokenu przeznaczonego dla innego zasobu jest przykładem problemu „confused deputy”[3].
  • Sprawdzonych bibliotek zamiast własnego kodu. Microsoft zaleca swoje biblioteki MSAL, które obsługują uzyskiwanie, odświeżanie i walidację tokenów[1].
  • Ograniczonego czasu trwania sesji. OWASP podaje jako typowe zakresy limitu bezczynności 2 do 5 minut dla aplikacji o wysokiej wartości i 15 do 30 minut dla aplikacji o niskim ryzyku, a także zaleca limit bezwzględny niezależnie od aktywności[6].
  • Ostrożnego przechowywania po stronie przeglądarki (zob. następna sekcja).

Pułapki

MITRE wskazuje, że skradzione tokeny są „used in lieu of login credentials”, czyli używane zamiast danych logowania[2]. MITRE zauważa, że ciasteczka sesji mogą omijać niektóre protokoły uwierzytelniania wieloskładnikowego[7].

W źródłach powtarza się kilka błędów implementacji.

  • Przechowywanie w przeglądarce. OWASP odradza przechowywanie tokenów uwierzytelniania, identyfikatorów sesji, JWT lub tokenów odświeżania w localStorage lub sessionStorage: te przestrzenie są dostępne dla każdego kodu JavaScript uruchomionego w danym źródle, więc jedna luka XSS ujawnia wszystkie tokeny[6]. OWASP woli ciasteczka HttpOnly, Secure i SameSite=Strict albo model typu Backend-for-Frontend[6].
  • Token w adresie. Identyfikator przekazany w adresie URL może wyciec i ułatwić inne ataki, takie jak session fixation[6].
  • Walidacja w niewłaściwym miejscu. Według Microsoft klient nie powinien próbować walidować tokenu dostępu: to zadanie API, a klient traktuje go jak nieprzezroczysty ciąg znaków[3].
  • Zaufanie do treści bez sprawdzenia podpisu. Aplikacja, która ma zwalidować token, zaczyna od sprawdzenia podpisu i wystawcy[3].
  • Tokeny wykradzione z infrastruktury. W środowiskach Kubernetes lub w potokach ciągłej integracji i wdrażania tokeny API mogą zostać skradzione, jeśli kontener lub potok zostanie przejęty[4].
  • Kradzież sesji przez złośliwy skrypt lub proxy phishingowe. MITRE wymienia złośliwe oprogramowanie atakujące ciasteczka przeglądarki oraz darmowe narzędzia, takie jak Evilginx2 i Muraena, które zbierają ciasteczka przez złośliwe proxy[7].

Cytowane tu źródła nie opisują szczegółowo innych często wymienianych błędów projektowych, takich jak algorytm „none”, pomylenie kluczy czy słabe sekrety. Zespoły programistyczne powinny to sprawdzić według własnych dokumentów referencyjnych.

Źródła

  1. Microsoft, „Tokens and claims overview - Microsoft identity platform”, 21 marca 2025. https://learn.microsoft.com/en-us/entra/identity-platform/security-tokens (dostęp 3 listopada 2026)
  2. MITRE ATT&CK, „Use Alternate Authentication Material: Application Access Token, Sub-technique T1550.001 - Enterprise | MITRE ATT&CK®”. https://attack.mitre.org/techniques/T1550/001/ (dostęp 3 listopada 2026)
  3. Microsoft, „Access tokens in the Microsoft identity platform - Microsoft identity platform”, 14 maja 2025. https://learn.microsoft.com/en-us/entra/identity-platform/access-tokens (dostęp 3 listopada 2026)
  4. MITRE ATT&CK, „Steal Application Access Token, Technique T1528 - Enterprise | MITRE ATT&CK®”. https://attack.mitre.org/techniques/T1528/ (dostęp 3 listopada 2026)
  5. OWASP, „Authentication - OWASP Cheat Sheet Series”. https://cheatsheetseries.owasp.org/cheatsheets/Authentication_Cheat_Sheet.html (dostęp 3 listopada 2026)
  6. OWASP, „Session Management - OWASP Cheat Sheet Series”. https://cheatsheetseries.owasp.org/cheatsheets/Session_Management_Cheat_Sheet.html (dostęp 3 listopada 2026)
  7. MITRE ATT&CK, „Steal Web Session Cookie, Technique T1539 - Enterprise | MITRE ATT&CK®”. https://attack.mitre.org/techniques/T1539/ (dostęp 3 listopada 2026)