JSON Web Token (JWT)
JWT to poświadczenie, które aplikacja wydaje po zalogowaniu. Co sprawdza jego podpis, jakie są pułapki i jak postępować.
Na tej stronie
W 30 sekund
- Gdzie to się zdarza
- W platformie tożsamości Microsoft, która uwierzytelnia użytkowników i dostarcza tokeny dostępu, odświeżania i tożsamości[1].
- Czego chce atakujący
- Ukraść ważny token, by działać z uprawnieniami jego właściciela, bez znajomości hasła[2].
- Odruch
- Nigdy nie wysyłać ani nie publikować tokenu ani adresu, który go zawiera, wylogowywać się po zakończeniu pracy i zgłaszać każde nietypowe zachowanie.
- Jeśli już się stało
- Wylogować się, a następnie powiadomić dział IT. OWASP przypomina, że usunięcie ciasteczka nie wystarcza: „deleting a cookie alone does not invalidate a stolen copy of the session ID”, a unieważnienie po stronie serwera jest konieczne[6].
O co chodzi
Po zalogowaniu do aplikacji firmowej otrzymuje Pan/Pani od niej cyfrowe poświadczenie, które przeglądarka lub aplikacja przedstawia następnie przy każdym żądaniu. W Microsoft poświadczenie to ma postać JSON Web Token, czyli JWT, zawierającego „claims”, czyli oświadczenia o użytkowniku lub aplikacji[1].
JWT można zdekodować, na przykład za pomocą witryny jwt.ms, a jego podpis służy do sprawdzenia autentyczności tokenu[3]. Ta fiszka opisuje postępowanie pracownika i osoby odpowiedzialnej za system.
Pytania wprost
Czym jest JWT?
JWT składa się z trzech segmentów oddzielonych kropką: nagłówka, treści i podpisu[3]. Treść zawiera claims. Podpis służy do oceny autentyczności tokenu[3].
Czy podpis uniemożliwia odczytanie tokenu?
Podpis służy do sprawdzenia autentyczności tokenu. Microsoft wskazuje, że programiści mogą zdekodować JWT za pomocą witryny takiej jak jwt.ms, w celu walidacji i debugowania[3]. Token jest wrażliwy i stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa, jeśli jest nieprawidłowo obsługiwany[3].
Czy skradziony token naprawdę pozwala działać w moim imieniu?
Tak. MITRE opisuje przeciwników, którzy używają skradzionych tokenów dostępu, by obejść zwykły proces uwierzytelniania i uzyskać dostęp do kont, informacji lub usług. Tokeny te są używane zamiast danych logowania[2].
Czy skradziony token długo pozostaje ważny?
To zależy od jego czasu życia. W przypadku tokenów dostępu Microsoft domyślny czas życia to losowa wartość z przedziału od 60 do 90 minut, średnio 75 minut[3]. Dzierżawy bez dostępu warunkowego mają domyślny czas życia dwóch godzin dla klientów takich jak Microsoft Teams i Microsoft 365[3]. MITRE zauważa jednak, że przeciwnik może czasem ukraść także token odświeżania, który pozwala mu uzyskiwać nowe tokeny dostępu bez angażowania użytkownika[4].
Jak to działa
Serwer autoryzacji podpisuje token kluczem prywatnym i publikuje odpowiadający mu klucz publiczny. Aby zweryfikować token, aplikacja sprawdza podpis tym kluczem publicznym[1]. Nagłówek JWT wskazuje algorytm podpisu (claim alg) i klucz publiczny, którego należy użyć (claim kid)[3]. Microsoft Entra ID wydaje tokeny podpisane standardowymi algorytmami asymetrycznymi, takimi jak RS256[3].
Token dostępu jest przekazywany do API jako token „bearer” w nagłówku Authorization[1]. Ponieważ tokeny są ważne przez ograniczony czas, serwer często dostarcza parę: token dostępu i token odświeżania, który służy do odnowienia pierwszego, gdy zbliża się jego wygaśnięcie[1]. Token odświeżania daje nowy token dostępu tylko wtedy, gdy użytkownik nadal ma uprawnienia[1].
W przypadku OpenID Connect ID Token jest podpisanym JWT, który pozwala aplikacji zweryfikować tożsamość użytkownika[5].
niebieski: Ty i Twoje daneszary: usługa, strona trzecia lub niewystarczający środek
Co należy robić
Jako pracownik:
- Proszę nigdy nie wysyłać tokenu ani adresu internetowego, który go zawiera, w wiadomości, zgłoszeniu ani na forum. Identyfikatory sesji umieszczone w adresie mogą trafić do linków, dzienników, historii przeglądarki, zakładek, nagłówka Referer lub wyszukiwarek[6].
- Proszę się wylogować po zakończeniu pracy. Aplikacja powinna oferować widoczny i dostępny przycisk wylogowania, aby użytkownik mógł zamknąć sesję w dowolnej chwili[6].
- Proszę nie polegać na zamknięciu przeglądarki: nie pozwala ono niezawodnie wymusić wylogowania, zwłaszcza na urządzeniach mobilnych[6].
- Proszę zgłaszać nietypowe zachowanie (nieoczekiwane wylogowania, czynności, których Pan/Pani nie wykonał(a), prośba o autoryzację nieznanej aplikacji). MITRE opisuje atakujących, którzy doprowadzają do przyznania dostępu złośliwej aplikacji, wysyłając ukierunkowany link phishingowy[4].
Jako osoba odpowiedzialna, do wymagania od zespołów i dostawców:
- Walidacji podpisu i wystawcy przez aplikację, która otrzymuje token, z wartościami opublikowanymi w dokumencie wykrywania OpenID[3].
- Kontroli odbiorcy: API powinno akceptować tylko tokeny, w których claim
audmu odpowiada. Przyjęcie tokenu przeznaczonego dla innego zasobu jest przykładem problemu „confused deputy”[3]. - Sprawdzonych bibliotek zamiast własnego kodu. Microsoft zaleca swoje biblioteki MSAL, które obsługują uzyskiwanie, odświeżanie i walidację tokenów[1].
- Ograniczonego czasu trwania sesji. OWASP podaje jako typowe zakresy limitu bezczynności 2 do 5 minut dla aplikacji o wysokiej wartości i 15 do 30 minut dla aplikacji o niskim ryzyku, a także zaleca limit bezwzględny niezależnie od aktywności[6].
- Ostrożnego przechowywania po stronie przeglądarki (zob. następna sekcja).
Pułapki
MITRE wskazuje, że skradzione tokeny są „used in lieu of login credentials”, czyli używane zamiast danych logowania[2]. MITRE zauważa, że ciasteczka sesji mogą omijać niektóre protokoły uwierzytelniania wieloskładnikowego[7].
W źródłach powtarza się kilka błędów implementacji.
- Przechowywanie w przeglądarce. OWASP odradza przechowywanie tokenów uwierzytelniania, identyfikatorów sesji, JWT lub tokenów odświeżania w localStorage lub sessionStorage: te przestrzenie są dostępne dla każdego kodu JavaScript uruchomionego w danym źródle, więc jedna luka XSS ujawnia wszystkie tokeny[6]. OWASP woli ciasteczka HttpOnly, Secure i SameSite=Strict albo model typu Backend-for-Frontend[6].
- Token w adresie. Identyfikator przekazany w adresie URL może wyciec i ułatwić inne ataki, takie jak session fixation[6].
- Walidacja w niewłaściwym miejscu. Według Microsoft klient nie powinien próbować walidować tokenu dostępu: to zadanie API, a klient traktuje go jak nieprzezroczysty ciąg znaków[3].
- Zaufanie do treści bez sprawdzenia podpisu. Aplikacja, która ma zwalidować token, zaczyna od sprawdzenia podpisu i wystawcy[3].
- Tokeny wykradzione z infrastruktury. W środowiskach Kubernetes lub w potokach ciągłej integracji i wdrażania tokeny API mogą zostać skradzione, jeśli kontener lub potok zostanie przejęty[4].
- Kradzież sesji przez złośliwy skrypt lub proxy phishingowe. MITRE wymienia złośliwe oprogramowanie atakujące ciasteczka przeglądarki oraz darmowe narzędzia, takie jak Evilginx2 i Muraena, które zbierają ciasteczka przez złośliwe proxy[7].
Cytowane tu źródła nie opisują szczegółowo innych często wymienianych błędów projektowych, takich jak algorytm „none”, pomylenie kluczy czy słabe sekrety. Zespoły programistyczne powinny to sprawdzić według własnych dokumentów referencyjnych.
Źródła
- Microsoft, „Tokens and claims overview - Microsoft identity platform”, 21 marca 2025. https://learn.microsoft.com/en-us/entra/identity-platform/security-tokens (dostęp 3 listopada 2026)
- MITRE ATT&CK, „Use Alternate Authentication Material: Application Access Token, Sub-technique T1550.001 - Enterprise | MITRE ATT&CK®”. https://attack.mitre.org/techniques/T1550/001/ (dostęp 3 listopada 2026)
- Microsoft, „Access tokens in the Microsoft identity platform - Microsoft identity platform”, 14 maja 2025. https://learn.microsoft.com/en-us/entra/identity-platform/access-tokens (dostęp 3 listopada 2026)
- MITRE ATT&CK, „Steal Application Access Token, Technique T1528 - Enterprise | MITRE ATT&CK®”. https://attack.mitre.org/techniques/T1528/ (dostęp 3 listopada 2026)
- OWASP, „Authentication - OWASP Cheat Sheet Series”. https://cheatsheetseries.owasp.org/cheatsheets/Authentication_Cheat_Sheet.html (dostęp 3 listopada 2026)
- OWASP, „Session Management - OWASP Cheat Sheet Series”. https://cheatsheetseries.owasp.org/cheatsheets/Session_Management_Cheat_Sheet.html (dostęp 3 listopada 2026)
- MITRE ATT&CK, „Steal Web Session Cookie, Technique T1539 - Enterprise | MITRE ATT&CK®”. https://attack.mitre.org/techniques/T1539/ (dostęp 3 listopada 2026)
Zacytuj ten artykuł
Brain, „JSON Web Token (JWT)”, Cyberpedia, 2026. https:/
BibTeX
@misc{brain_cp195_pl_2026,
author = {Brain},
title = {JSON Web Token (JWT)},
year = {2026},
howpublished = {Cyberpedia},
url = {https://startbrain.io/cyberpedia/pl/articles/jwt-json-web-token-podpis-puapki/},
note = {CC BY 4.0}
}