--- id: CP-302 slug: c2pa-content-credentials-watermarking-nl lang: nl title: De herkomst van media aantonen met C2PA description: Hoe C2PA en Content Credentials een ondertekende geschiedenis aan een beeld, video of geluid koppelen, en wat die handtekening wel en niet bewijst. canonical_url: https://startbrain.io/cyberpedia/nl/articles/c2pa-content-credentials-watermarking-nl/ markdown_url: https://startbrain.io/cyberpedia/nl/articles/c2pa-content-credentials-watermarking-nl.md publisher: Brain (https://startbrain.io) license: CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/) cite_as: Brain, “De herkomst van media aantonen met C2PA”, Cyberpedia, 2026. https://startbrain.io/cyberpedia/nl/articles/c2pa-content-credentials-watermarking-nl/ (CC BY 4.0) wing: 4 theme: deepfake reflex: air-036 schema: G4 updated: "2026-11-03" translations: nl: https://startbrain.io/cyberpedia/nl/articles/c2pa-content-credentials-watermarking-nl/ fr: https://startbrain.io/cyberpedia/fr/articles/filigranage-c2pa-content-credentials/ en: https://startbrain.io/cyberpedia/en/articles/c2pa-content-credentials-watermarking/ es: https://startbrain.io/cyberpedia/es/articles/filigranage-c2pa-content-credentials/ it: https://startbrain.io/cyberpedia/it/articles/filigrana-c2pa-content-credentials/ sources: - "n": 1 title: Content Credentials (classic) publisher: Microsoft url: https://learn.microsoft.com/en-us/azure/foundry-classic/openai/concepts/content-credentials accessed: "2026-11-03" - "n": 2 title: "Reducing Risks Posed by Synthetic Content: An Overview of Technical Approaches to Digital Content Transparency" publisher: NIST url: https://nvlpubs.nist.gov/nistpubs/ai/NIST.AI.100-4.pdf published: "2024-11-18" accessed: "2026-11-03" - "n": 3 title: "SynthID Detector: a new portal to help identify AI-generated content" publisher: Google url: https://blog.google/innovation-and-ai/products/google-synthid-ai-content-detector/ published: "2025-05-20" accessed: "2026-11-03" - "n": 4 title: The near-term impact of AI on the cyber threat publisher: NCSC (Royaume-Uni) url: https://www.ncsc.gov.uk/report/impact-of-ai-on-cyber-threat published: "2024-01-24" accessed: "2026-11-03" --- # De herkomst van media aantonen met C2PA Een beeld, een video of een geluidsopname kan door een AI zijn gemaakt en daarna rondgaan zonder dat iets aangeeft waar het vandaan komt. Content Credentials proberen die leemte te vullen: ze koppelen aan het bestand een ondertekende herkomstkaart die de ontvanger kan controleren. Die kaart helpt bij het beoordelen van een mediabestand, maar beslist niet alleen. Het ontbreken ervan bewijst niet dat een bestand nep is, en de aanwezigheid ervan bewijst niet dat het echt is. Dit artikel legt uit wat de handtekening garandeert, wat ze openlaat en wat een medewerker ermee kan. ## In 30 seconden - Waar het voorkomt: beelden, video's en geluiden die u ontvangt via een berichtendienst, sociaal netwerk of e-mail en waarvan u niet weet of ze echt zijn. - Wat de aanvaller wil: een gemaakt mediabestand laten doorgaan voor echt, of het label verwijderen dat aangeeft dat het van een AI komt. - De reflex: Als het mediabestand dient om een beslissing, een betaling of een instructie te rechtvaardigen, controleer dan de Content Credentials en bevestig het verzoek daarna via een ander kanaal dan het kanaal waarlangs het binnenkwam. - Als het al gebeurd is: breng de beveiligingsdienst op de hoogte en geef het oorspronkelijke bestand mee, zonder het te bewerken of opnieuw op te slaan. ## Directe vragen ### Wat zijn Content Credentials? Het is een "tamper-evident" manier (die elke wijziging zichtbaar maakt) om de herkomst en de geschiedenis van een inhoud te tonen. Ze berust op een open specificatie van de Coalition for Content Provenance and Authenticity (C2PA) [1]. Concreet wordt een manifest aan het beeld gekoppeld en cryptografisch ondertekend met een certificaat [1]. ### Wat staat er op deze herkomstkaart? Bij beelden die met Azure OpenAI zijn gegenereerd, bevat het manifest drie velden: een beschrijving ("AI Generated Image"), de naam van de software die het beeld heeft gemaakt en het tijdstip waarop de credentials zijn aangemaakt [1]. De C2PA-specificatie maakt het ruimer mogelijk om beweringen vast te leggen over de herkomst, de geschiedenis van de bewerkingen en de "provenance chain", dat wil zeggen de inhouden waarvan het bestand is afgeleid [2]. ### Om welke soorten media gaat het? De specificatie ondersteunt beeld, audio en video [2]. ### Hoe controleer ik een bestand? Microsoft noemt twee manieren: de webpagina Content Credentials Verify en de opensourcetools van het Content Authenticity Initiative [1]. Bij een beeld dat door een Azure OpenAI-model is gegenereerd, toont de pagina dat de credentials door Microsoft Corporation zijn uitgegeven, met datum en tijdstip van uitgifte [1]. ### Als ik geen kaart vind, is het bestand dan nep? Nee. De metadata in een bestand kunnen worden verwijderd, wat vaak gebeurt wanneer bestanden worden gedeeld, bijvoorbeeld op sociale netwerken [2]. Ze kunnen worden verwijderd om ontvangers te misleiden over de herkomst van de inhoud, of om een onschuldige reden zoals de bescherming van de privacy [2]. Een bestand zonder kaart blijft dus een bestand met onbekende herkomst. ### Als de kaart er is en de handtekening geldig is, is de inhoud dan echt? Niet noodzakelijk. Een handtekening kan niet controleren of de metadata juist zijn: technisch gezien geeft ze alleen aan dat de ondertekenaar op een bepaald moment heeft verklaard dat ze bestaan [2]. NIST geeft een voorbeeld: een beeld dat door een camera is ondertekend, kan zijn gewijzigd door de AI die in de camera zit [2]. ## In de huid van de aanvaller Een aanvaller die een vervalsing verspreidt, heeft er geen belang bij een herkomstkaart achter te laten die het bestand als AI-gegenereerd aanwijst. Er blijven meerdere wegen open, die NIST allemaal beschrijft. De eerste is de eenvoudigste: de metadata verwijderen. Niets verplicht een platform of een tool om ze te bewaren, en NIST merkt op dat ze bij het delen vaak verdwijnen [2]. De ontvanger krijgt dan een bestand zonder geschiedenis, en dat geldt ook voor een volkomen legitiem bestand. De tweede bestaat uit zelf ondertekenen. Iedereen kan een eigen certificaat maken en zijn eigen autoriteit spelen, zonder reputatie [2]. De handtekening is dan cryptografisch geldig. Daarmee is ze nog niet betrouwbaar: zolang de controleur deze ondertekenaar niet aan zijn "trust lists" heeft toegevoegd, kan hij vaststellen dat de handtekening niet vertrouwd is [2]. De derde richt zich op de autoriteit zelf. NIST wijst erop dat een gecompromitteerde certificeringsautoriteit het mogelijk zou maken geldige certificaten uit te geven voor vervalste identiteiten [2]. Die beperkingen wegen te meer omdat generatieve AI lokmiddelen beter maakt. De Britse NCSC oordeelde in januari 2024 dat deze modellen er tot 2025 voor zouden zorgen dat het voor iedereen, ongeacht het niveau van cyberkennis, moeilijk is om te weten of een e-mail of een verzoek om een wachtwoord te resetten echt is [4]. ## Wat u op het scherm ziet Er doen zich drie situaties voor. In de eerste toont een controletool de credentials. Met Content Credentials Verify leest u de uitgever en de datum en het tijdstip van uitgifte [1]. Voor een inhoud die door een Azure OpenAI-model is gemaakt, vermeldt de pagina "Microsoft Corporation" [1]. In de tweede toont het bestand niets. Dat is het gewone geval na het delen, aangezien metadata vaak worden verwijderd [2]. Het zegt niet dat het bestand nep is en ook niet dat het veilig is. In de derde meldt de tool een niet-vertrouwde handtekening. NIST vraagt dat de software die de gegevens toont dan vermeldt dat de ondertekenaar misschien niet is wie hij beweert te zijn [2]. Zelfs een niet-ondertekende metadata, of een metadata die met een onbekend certificaat is ondertekend, kan worden getoond met een vermelding van onzekerheid over de geldigheid [2]. ## Onder de motorkap Het principe rust op enkele elementen, die NIST als volgt beschrijft. Een digitale handtekening wordt berekend over de inhoud en de metadata met een geheim gehouden privésleutel. De controleur gebruikt de bijbehorende publieke sleutel om na te gaan of de handtekening geldig is en overeenkomt met de gegevens die zogenaamd zijn ondertekend [2]. Als de inhoud of de metadata achteraf veranderen, ziet de ontvanger dat [2]. Om aan te geven wie te vertrouwen is, combineert C2PA hashfuncties, digitale handtekeningen, certificaten met paren van publieke en private sleutels en "trust lists" van certificeringsautoriteiten die als betrouwbaar gelden. De organisatie C2PA beheert een centrale standaardlijst, die op de datum van het NIST-rapport nog in opbouw was [2]. C2PA wil zijn specificatie ook laten standaardiseren door ISO/TC 171/SC 2 [2]. Watermerken is een andere techniek, die niet met metadata moet worden verward. NIST beschrijft het als een merkteken dat in de inhoud zelf wordt aangebracht, via de pixels of de woorden, zonder apart kanaal [2]. Zogeheten verborgen watermerken zijn ontworpen om te blijven bestaan, in tegenstelling tot metadata, die vaak worden verwijderd [2]. De twee benaderingen kunnen worden gecombineerd: een robuust watermerk, dat waarschijnlijk niet verdwijnt wanneer het beeld van het ene platform naar het andere gaat, plus ondertekende metadata voor wie ze ontvangt [2]. Ten slotte noemt NIST voorbehouden. Eerst de privacy: een gebruiker die niet weet dat bij het opnemen of genereren metadata worden toegevoegd, kan onthullen wanneer, waar, door wie en met welke tool een beeld is gemaakt [2]. C2PA beveelt aan dat tools deze metadata pas aanmaken na actieve toestemming van de gebruiker, maar die aanbeveling is niet bindend [2]. Over de beveiliging en de complexiteit van de specificatie hebben externe experts zorgen geuit [2]. ## Incidentanalyses De hier genoemde bronnen documenteren geen concreet fraudeincident. Ze beschrijven gedateerde toepassingen, die laten zien hoe dit soort herkomstbewijzen in de praktijk eruitziet. ### Januari 2024: de beoordeling van de NCSC over AI en de cyberdreiging Op 24 januari 2024 publiceert de NCSC zijn beoordeling van het effect van AI op de cyberdreiging op korte termijn. Hij schat daarin in dat AI aanvallers vooral winst in vermogen geeft bij social engineering, en dat generatieve AI nu al overtuigende uitwisselingen met slachtoffers mogelijk maakt, zonder de vertaal-, spel- of grammaticafouten die phishing vaak verraden [4]. ### November 2024: NIST zet de transparantiebenaderingen op een rij In november 2024 publiceert NIST zijn rapport over technische benaderingen van transparantie van digitale inhoud. Het onderscheidt daarin het volgen van herkomst, waartoe watermerken en metadata behoren, van het detecteren van synthetische inhoud [2]. Het noemt Adobe, dat C2PA inzet in zijn generatieve AI-product Firefly, en preciseert dat deze casestudy's worden gemeld door de deelnemende entiteiten en dus moeten worden gelezen als zelfgerapporteerd gebruik [2]. ### 20 mei 2025: Google kondigt SynthID Detector aan Op 20 mei 2025 kondigt Google SynthID Detector aan, een verificatieportaal om inhoud te herkennen die met zijn AI-tools is gemaakt [3]. Men uploadt een beeld, een geluid, een video of een tekst, en het portaal zoekt een SynthID-watermerk en markeert daarna de delen die er het meest waarschijnlijk een bevatten [3]. Google geeft aan dat meer dan 10 miljard inhouden dit watermerk al dragen, en dat de toegang eerst openstond voor testers, met een wachtlijst voor journalisten, mediaprofessionals en onderzoekers [3]. Het portaal richt zich op inhoud die met de AI-tools van Google is gemaakt [3]. Google heeft ook video's van NVIDIA van een watermerk voorzien en kondigt een partnerschap met GetReal Security aan voor detectie door andere partijen [3]. Een bestand zonder SynthID-watermerk kan van een andere tool komen. ## Bronnen 1. Microsoft, “Content Credentials (classic)”. https://learn.microsoft.com/en-us/azure/foundry-classic/openai/concepts/content-credentials (geraadpleegd op 3 november 2026) 2. NIST, “Reducing Risks Posed by Synthetic Content: An Overview of Technical Approaches to Digital Content Transparency”, 18 november 2024. https://nvlpubs.nist.gov/nistpubs/ai/NIST.AI.100-4.pdf (geraadpleegd op 3 november 2026) 3. Google, “SynthID Detector: a new portal to help identify AI-generated content”, 20 mei 2025. https://blog.google/innovation-and-ai/products/google-synthid-ai-content-detector/ (geraadpleegd op 3 november 2026) 4. NCSC (Royaume-Uni), “The near-term impact of AI on the cyber threat”, 24 januari 2024. https://www.ncsc.gov.uk/report/impact-of-ai-on-cyber-threat (geraadpleegd op 3 november 2026) --- Oorspronkelijke bron: Cyberpedia, de openbare encyclopedie over cyberveiligheid en AI van Brain. Canonieke versie: https://startbrain.io/cyberpedia/nl/articles/c2pa-content-credentials-watermarking-nl/ U mag deze tekst vrij hergebruiken onder de licentie CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/), mits u “Brain, Cyberpedia” vermeldt met een link naar bovenstaand adres.